Jenneke en Gerben begonnen 15 jaar geleden als pleegouders. Na drie jaar dit met veel passie gedaan te hebben, besloten ze de overstap te maken naar een eigen gezinshuis. Een gesprek over ondernemerschap, de kracht van kleine stapjes en het bieden van een veilige haven aan kinderen met een ‘rugzak’. “Het kost energie, maar het geeft nog veel meer terug”, aldus Jenneke en Gerben.
Omdat biologisch kinderen krijgen niet vanzelfsprekend was, openden Jenneke en Gerben vijftien jaar geleden hun huis en hart voor pleegzorg. Hun oudste pleegzoon kwam als 6-jarige binnen; inmiddels is hij 21 en woont hij er nog steeds. Toen er een tweede pleegkindje op hun pad kwam dat meer zorg nodig had, groeide het besef dat de reguliere pleegzorg niet langer volstond. Ze maakten de overstap naar een gezinshuis.
De switch betekende ook een carrièreswitch. Gerben werkte als hovenier en Jenneke als verpleegkundige. Inmiddels zijn ze allebei volledig werkzaam als gezinshuisouder. “Het voelt voor mij niet als ‘werken in de zorg’,” vertelt Gerben nuchter. “Je bent gewoon een gezin. Alleen komt er wat meer bij kijken, zoals contact met biologische familie, therapeuten en andere professionals.” Dat Jenneke al een zorgopleiding had, was een pré. Van gezinsouders wordt verwacht dat in ieder geval één van de twee,minimaal een mbo4 zorggerelateerde opleiding heeft.
De transitie naar een gezinshuis zorgde er ook voor dat Jenneke en Gerben ondernemers werden. Dat was best een grote overstap. Pensioenen, verzekeringen, KvK-nummers en keurmerken; er komt veel op je af. “Dat was een drempel, maar we werden goed begeleid door de medewerkers van Trias Jeugdhulp. Je krijgt sowieso een checklist met zaken die je moet regelen voordat je gezinsouder wordt. En een deel hoef je pas te regelen wanneer je al gezinsouder bent”, leggen Jenneke en Gerben uit.
Ze ervaren veel steun van medewerkers van Trias Jeugdhulp. “Of het nu gaat om een crisissituatie met een kind, moeizaam contact met de biologische ouders of een vraag over de bedrijfsvoering, we krijgen altijd snel reactie. De operationeel manager staat onder onze noodknop. Je staat er dus niet alleen voor. Ook buiten kantoortijden en feestdagen is er een bereikbaarheidsdienst. Daarnaast zijn we ook bevriend met andere gezinshuisouders, dus je hebt ook steun aan elkaar.”
Jenneke: “De kinderen zijn ergens belemmerd door waar hun wieg heeft gestaan, maar we vinden het mooi dat de kinderen desondanks vol enthousiasme zitten. Wij vinden het een kunst om te kijken hoe we dat enthousiasme eruit kunnen halen, maar wel op hun eigen niveau en tempo. We kijken wat passend is voor het kind. Als een kind bijvoorbeeld niet mee kan komen op regulier onderwijs, maar wel helemaal op zijn plek zit op speciaal onderwijs, dan geeft dat ook veel voldoening. Door kleine stapjes te zetten kun je de rugzak, die al zo zwaar is, lichter maken.”
Kleine stapjes maken de rugzak lichter. We kijken naar wat een kind wél kan, zonder de druk van het 'moeten'.
Het dagelijks leven in Gezinshuis Vol Passie – vernoemd naar de passiebloem – is een mix van structuur en liefde. Van ontbijt op bed bij verjaardagen tot het werken met pictogrammen voor de nodige houvast. Toch is het niet altijd makkelijk. Jenneke spreekt over het ‘omgekeerde magneetje’: een fenomeen bij kinderen met hechtingsproblematiek waarbij een positief gebaar soms een tegengestelde reactie oproept.
Ze legt uit: “Als je zegt: ‘Wat ben je fijn aan het spelen’, kan er een knopje omgaan waardoor het spel direct stopt. Je leert om te genieten van de momenten zonder ze altijd te benoemen. De lach op hun gezicht is ons grootste compliment.”
De lach op hun gezicht is ons grootste compliment
Naast de gezinshuiskinderen hebben Jenneke en Gerben ook twee biologische kinderen van 6 en 8 jaar. “Zij weten niet beter,” vertelt het stel. “Ze zien elkaar echt als broers en zussen. Natuurlijk is er weleens strijd, maar dat is in elk gezin. Wanneer we een nieuw kindje verwelkomen, betrekken we onze eigen kinderen daar altijd bij.”
De grootste uitdaging op dit moment? De oudste zoon van 21. Hoewel hij officieel volwassen is, is het lastig om een geschikte woonplek te vinden. “Hij heeft een laag sociaal-emotioneel niveau en een laag IQ. Voor de buitenwereld lijkt hij een normale, aardige jongen, maar thuis komt de vermoeidheid eruit, wat terug te zien is in zijn gedrag. We zijn nu druk bezig met het regelen van een woonplek waar hij begeleid kan wonen. Maar hij hoeft niet weg. Na 15 jaar voelen we ons simpelweg zijn ouders. Je bent professional én vader of moeder tegelijk. Dat is een voortdurende worsteling: waar laat je los en waar pak je vast?”
Ondanks de drukte en de complexe puzzels die het werk soms met zich meebrengt, overheerst de voldoening. “Aan het einde van de dag, als iedereen veilig in bed ligt en ze weten dat we dichtbij zijn, dan is het weer gelukt. Het kost energie, maar het geeft nog veel meer terug.”
Wil jij ook het verschil maken als gezinshuisouder of ben je benieuwd naar de mogelijkheden bij Trias Jeugdhulp? Neem dan contact met ons op voor meer informatie. De coördinator gezinshuizen beantwoordt je vragen graag. Neem contact op via gezinshuizen@triasjeugdhulp.nl of bel tijdens kantooruren naar 038 456 46 00. Je kunt ook een informatieavond bezoeken. Kijk in de agenda voor de data.
